pagkakakilanlan

bakit mas madaling magsulat pag na-eemong ka?

bakit di masyado pag ikaw ay masaya?

bakit masayang basahin ang buhay ng iba,

o kaya'y pakinggan ang mga kwento nila?

 

di ko mawari kung bakit ganito

ano'ng pagkakaiba pag ikaw ay lito!

di ka naman baliw, pero daig pa ang trumpo

sa pag-ikot ng utak sa kung anu-ano...

 

mula sa trabaho, sa bahay man at kapilya

kaibigan, kamag-anak, kapuso't kapamilya

lahat ng klaseng tao, nakasalamuha mo na

alam mo na kaya kung sino ka talaga?

 

impluwensya ng iba'y di maikakaila

ayon sa kasaysaya'y sa dayuhan nagmula.

ano'ng mangyayari pag di mo na alam,

tunay na sarili'y tuluyang mamaalam.

 

ano'ng kalungkutan, sakdal kasawian,

daig pa ang isang buhay ay binawian!

pano isasalba ang nakubling katayuan

kung ikaw sa sarili'y mayro'n nang kalayuan?

 

kailan ang liwanag kaya ay daratal,

tunay na kulay mo'y tuluyang tatanglaw

pakpak mong tinikom muling makakampay

panibagong simulang kambal ay tagumpay!

 

 

-----

bunga ng ilang minutong gutom at pagod bago umuwi mula sa opisina.

salamat kay lulalei, sa pagtaktak ng utak. ;)

 

sayo 'to

o ayan na.
nakwento ko na sayo.
ang dahilan kung bakit
nalungkot ako.

di ko pa nun kaya
kaya kinailangang mag-isa
at nung ok na
ayu't nalaman mo na.

alam ko'ng disappointing
ang di ko pag-imik
pero alam kong na-gets mo
kaya't di na nangulit.

salamat na lamang
at kaibigan kita,
di na kailangang
ako'y magtago pa.

salamat sa pag-unawa
na ito'y aking paraan
upang matanggap at maharap
ang sitwasyong mahirap.

at sa katotohanan?
ikaw lang ang may alam nyan.
at sana alam mong
ika'y pinagkakatiwalaan.

---
@>--'----

*wink, wink*

bwahahaha! :p

comfortable silence

i was never known for silences. 

for i can't stand noiseless moments.

 

i am not comfortable.

 

it is only when alone that i am.

with my journal and pen, my pillow and bed.

 

i travel, i fly and no one will notice.

i scream and i yell and no one will hear.

i am free and alive.

unpretentious and true.

 

if i could only let you read through me!

the pages i've been hiding,

the me you ain't seen.

 

only then will you know and fully understand

the me in the midst of comfortable silence.

 

O Lord, you have searched me and you know me.

You know when I sit and when I rise;

You perceive my thoughts from afar.

You discern my going out and my lying down;

You are familiar with all my ways.

Before a word is on my tongue

You know it completely, O Lord.

-- Psalm 139: 1-4

 

Thank You, O Lord.

For You know me and love me.

In my silences, You are there.

 

You hear my cries and deepest longings,

My anger or rage, my hurts and my pains

You know me completely, yet You still care for me.

 

And now that You seem silent,

When I'm unsure of what You will

I'll trust in Your heart, Lord.

 

I will be comfortable.

on guys

one way to know how good or bad a guy is, is the MRT.

 

 

pilipinoy!

napansin nyo ba, andami nang kanta na may temang "proud to be pinoy"? :)

 

Natutuwa ako sa thought na sa kalagitnaan ng mga kaguluhan, krisis at problema sa gobyerno, nagiging positibo ang reaksyon ng mga Pinoy artists. mga taong may malakas na impluwensya dahil sa kanilang musika. andyan si kitchie! keganda-gandang rocker! ang orange and lemons na kumanta at tumugtog ng theme song ng pinoy big brother (lyricist daw si jonathan manalo), at sino'ng banda na nga ang naglabas nung kantang merong lyrics na "hoy! pinoy ako!..."? si bamboo nga ba? basta. di kasi ako masyadong pamilyar sa mga bagong banda. sensya na. ;)

 

natutuwa ako sapagkat di ako nag-iisa. (kahit nag-iinartist lang. hehe) maraming patuloy na nagmamahal sa Pilipinas. Mga Pinoy na di nawawalan ng pag-asa na balang araw, matututo ang Pilipino na mahalin ang Pilipinas. Oo, maraming mga di nakakatuwang tao, bagay at pangyayari na ang dumaan sa bayan natin. Marami na'ng masaklap na kaganapang hanggang ngayon ay nakatatak pa sa mga utak ng marami. At mahirap magpatawad at lumimot lalo na't naka-ugat na sa puso ang sama ng loob at marahil, puot. Nakakalungkot, pero totoo.

 

***-***-***

 

maraming gabi at panahong nag-iisa ako na idinudulong ko sa Panginoon ang ating bansa. May mga panahon ding, oo, nasisiraan ako ng loob. Lalo na't napapanood ko sa telebisyon ang mga balita. pagtaas ng presyo ng gas, e-vat, ortigas carnapping... at marami-rami pang iba. pati ang justice system at ang buong kapulisan. nakakalungkot na natatabunan ng mga ganitong balita ang mga magagandang nangyayari sa bansa. mas napagtutuunan ng media ang mga balitang lalo lamang umaagaw sa kaunting natitirang pag-asa.

 

madalas kong iniiyak sa Kanya ang ating bansa. sana dumating na ang panahong wala nang naghihirap na mga bata sa kalsada, mga pulubi sa bawat kanto, mga basura sa bawat ilog at estero, mga iskwater sa ilalim ng tulay, mga nakakaranas ng pahirap sa haba ng kanilang buhay. at naniniwala ako'ng di yun imposible. dadarating ang panahong yon. darating yon...

 

***-***-***

 

pangarap ko'ng lumikha ng isang bagay na may halaga. gumawa ng bagay na di malilimutan. magkaron ng impact sa buhay ng iba. I DREAM BIG. pero hanggang ngayon, di ko pa alam kung pano ko yun maaabot. ano'ng paraan, at sa ano'ng larangan. magulo pa sa utak ko, marami pang  gustong gawin, maraming gustong subukan. samantala, patuloy pa rin ang pananalangin, patuloy ang pananaginip, patuloy ang pag-asa, ang paghangad, ang pagtingin sa hinaharap. at paghihimok sa iba na MAHALIN ANG BANSA. sa ganitong paran man lamang, magkaroon ako ng kontribusyon...

 

TARA NA'T SIMULAN ANG PAGBABAGO!

 

***-***-***

 

my kind

02 November 2005

 

Over the long weekend, my family went to my mom's hometown, Candaba (Pampanga). Relatives from Manila, Bulacan, and different parts of the province came. It was like a mini-clan reunion! :)

 

I wasn't really surprised to see lots of nephews and nieces welcoming me, and trying to get my attention. After all, some of them call me "Ninang"! Haha! :) But what surprised me was the possible confirmation of an idea! A theory that explains my present "PAGKATAO". Something that is passed on from generation to generation. My kind of people. A glimpse of how I must have been like as a kid -- my nieces and godchildren: (Hahaha!)

 

One, named Abi, was very maingay! Bibo and well... makwento. :) The moment I arrived, she screamed "Ninaaaaangggg!" Like I was ten kilometers away! My gulay! May tatalo pa pala sa nalulon kong microphone!

 

Another one is named Nian (Her dad's name is Nino and mom's Annie. Kinda cute name, I think). Anyways... my cousins were telling my mom why Nian was able to go to Pampanga with them even if both her parents were not.  The explanation was like this:

 

Nian's Dad: "Nian, di tayo sama sa Pampanga ha. Punta tayo kina Mama."

Nian: "Aba! Dapat kasama ako sa Pampanga! Bahala ka, pag di ako nakasama, hahanapin ako ni Lola Flor. (My mom) Ako pa man din ang pinakamaganda nyang apo!"

 

Ano pa nga ba magagawa ng ama?! Hehehe :) Ewan ko ba, sa batang ito, importanteng maganda sya! Kamag-anak ko talaga 'to! Hehehe :)

 

Buti na lang, di ako nakarinig this time ng any word na nawawalan o nadagdagan ng "H"! I guess the next generation of our family has a future! Hehehe :)

 

Nga pala, Nian always goes home from school with colorful stars stamped on her hand. She tops her class!

 

Ehem, ehem. *wink, wink*

 

Kaylangan pa bang imemorayzhan? :)